ΦΩΝΗ ΒΟΩΝΤΟΣ

που χτυπιούνται στους μαύρους τοίχους και στα κεραμίδια. Συμπάθησα τον Αρχιεπίσκοπο περισσότερο την ώρα της δοκιμασίας του παρά από τον γενικότερο δημόσιο βίο του. Είχε την αξιοπρέπεια και ίσως τη δυνατότητα να πεθάνει σπίτι του, και να του κλείσουν τα μάτια οι άνθρωποι του, παρά σε ένα κρύο δωμάτιο νοσοκομείου σαν "περιστατικό". Κατα τα άλλα ισχύει αυτό που όλοι όσοι χάσαν άνθρωπο από καρκίνο ξέρουν: εκοιμήθη και ησύχασε, δύναμη σε αυτούς που μένουν πίσω. Το ξέρω, γιατί και εγώ χρειάστηκα και χρειάζομαι ακόμα δύναμη, και είναι καλό να έχεις ανθρώπους να σε στηρίζουν...
Θα προτιμούσα κάποια σεμνότητα από τα βρωμοκάναλα σήμερα, αλλά ξέρω ότι αυτό είναι φύση αδύνατο: και γιατί τα σαρκοβόρα βρήκαν καινούργιες σάρκες να ξεσκίσουν,και γιατί οι Ρασοφόροι θα αρχίζουν αφειδώς να ξεφτιλίζονται στα παράθυρα, οι πνευματικοί μας Ταγοί, για μια θεσούλααα.
Λες και σεβάστηκαν τους χιλιάδες καρκινοπαθείς και τους συγγενείς τους όταν ΑΝΕΛΛΙΠΩΣ κάθε μέρα μας έλεγαν πως πέθαινε ο άνθρωπος : "τωρα έκανε ασκίτη, τώρα πονάει, τώρα δυσπνοεί, τώρα δεν τρώει"....
Αυτό είναι για σας κοράκια...



και εδώ κάνοντας κλικ θα ακούστε τον Βασίλη να το τραγουδάει...

Πάντως πολύ κολόφαρδη αυτή η κυβέρνηση: Για κάνα μήνα θα ασχολούνται με τον διάδοχο του Χριστόδουλου τα κανάλια, και μετά μάλλον θα διασπαστεί το ΠΑΣΟΚ, οπότε θα τον θαψουν καλά τον Ζαχό...

Από flyind στις Δευτέρα, 28 Ιανουαρίου 2008 @ Δευτέρα, 28 Ιανουαρίου 2008 9:11 πμ | Permalink
Tags: μου μου εεε , ιατρική και άνθρωπος , χριστόδουλος , οργή , θανατος , ζωή